F Πάλευε, θα τα καταφέρεις, μην το βάζεις κάτω, θα κερδίσεις το μετάλλιο… – Επί του Πιεστηρίου

Πάλευε, θα τα καταφέρεις, μην το βάζεις κάτω, θα κερδίσεις το μετάλλιο…

ΘΑΡΡΑΛΕΑ
Το απέδειξαν οι αθλητές μας στους Ολυμπιακούς του Ρίο
  • Μια εθνική ομάδα χρειάζεται ο τόπος για να κερδίσουμε το στοίχημα στην οικονομία, στην ανάπτυξη, στο Ασφαλιστικό, στα ανοικτά εθνικά μας θέματα. Να βάλουμε τέρμα στην τραγωδία που ζει η χώρα 7 χρόνια τώρα. Να ξαναχαμογελάσουμε…

Του ΜΑΚΗ ΚΟΥΡΗ

Μέσα στη βαριά καταχνιά, που από το 2009 έχει σκεπάσει τη χώρα όλη, έξι –μέχρι στιγμής– δικά μας παιδιά στη μακρινή Βραζιλία, στην αρένα του Ρίο, όπου για άλλη μια φορά αναβίωσαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες (άλλη μια προσφορά των προγόνων μας), μας ξανάφεραν το χαμόγελο, μας έβγαλαν στους δρόμους για να γιορτάσουμε.
Η Κορακάκη, ο Πετρούνιας, η Στεφανίδη, ο Γιαννιώτης, ο Μάντης και ο Καγιαλής έστειλαν το μήνυμα σε όλους μας, που μας έχει πάρει η κάτω βόλτα: Μη σταματάς να παλεύεις ακόμη και όταν χάνεις, συνέχισε να παλεύεις, κοίτα μπροστά, διόρθωνε τα λάθη που έκανες, ο στόχος, το όραμα είναι μπροστά και κάποια στιγμή θα το αγγίξεις, θα κερδίσεις το μετάλλιο. Μαραθώνιος η προσπάθεια, ιδρώτας και κούραση μεγάλη, με στερήσεις πολλές, όπως και λύπες, οι απογοητεύσεις αρκετές, με τον εαυτό σου συνεχώς να σε δοκιμάζει, από σένα εξαρτάται να μην εγκαταλείψεις τη μάχη χωρίς να φθάσεις στο τέρμα, όπου σε περιμένει η ανταμοιβή, ότι το στοίχημα το κέρδισες. Μας το είπαν οι δύο χάλκινοι ιστιοπλόοι μας, ο Παναγιώτης Μάντης και ο Παύλος Καγιαλής: «Παλεύαμε 12 χρόνια με τα κύματα για αυτό το μετάλλιο».

Οι ολυμπιονίκες μας αλλά και όλοι όσοι μετείχαν στην εθνική ομάδα που πήγε στο Ρίο μας προσγείωσαν στη χειροπιαστή πραγματικότητα: Μην περιμένεις τίποτε, μην περιμένεις να σε υπολογίσει ο αντίπαλος, αν δεν του έχεις δείξει ότι μπορεί να χάσει στην παλαίστρα. Ότι ξέρεις να παλεύεις και δεν παραδίδεσαι εύκολα. Ότι ακόμη και στις ήττες δεν εγκαταλείπεις τον αγώνα, συνεχίζεις να διεκδικείς το μετάλλιο.

Χρειάζεται όμως και ο προπονητής, που θα καταλάβει τις δυνατότητές σου και θα σε κατευθύνει στον αγώνα, στο πώς θα αξιοποιήσεις τις δυνάμεις που έχεις. Που θα σε πείσει ότι ο αγώνας δεν τελείωσε. Υπάρχει και άλλη αρένα…

Έναν αγώνα σαν εκείνο που δόθηκε στην πρωτεύουσα της Βραζιλίας δίνει η Ελλάδα με… αθλητές όλους τους πολίτες της επτά χρόνια τώρα, και το μετάλλιο φαντάζει ακόμη πολύ μακρινός στόχος. Άλλαξε η χώρα προπονητές, όμως το νήμα δεν κατάφερε να το κόψει. Με τα προβλήματα σε όλους τους τομείς να μεγαλώνουν, τις αντοχές να λιγοστεύουν και κάποιους απελπισμένους να μην έχουν κουράγιο να συνεχίσουν, γιατί δεν βλέπουν ήλιο στον ορίζοντα…

Στο χέρι του προπονητή είναι να κάνει αλλαγές στην ομάδα, να βάλει και άλλους αθλητές, έστω κι αν είναι από άλλες ομάδες, ώστε να σχηματιστεί μια ισχυρή εθνική ομάδα, που δεν θα μπορεί ο αντίπαλος (Σόιμπλε, «τρόικες» κ.λπ.) να την αγνοήσει, να θεωρεί ότι έχει βάλει γκολ από τα αποδυτήρια, όπως συμπεριφέρεται όλα αυτά τα επτά χρόνια.
Για να υπάρξουν οι καίριες τομές που χρειάζονται για να κερδίσουμε το μετάλλιο, έστω και το χάλκινο, στα μεγάλα θέματα (στα εθνικά, στην οικονομία, στην ανάπτυξη, στο ασφαλιστικό και στο φορολογικό), και που θα κάνουν αυτά που ζούμε επτά χρόνια ένα κακό όνειρο, χρειάζεται εθνική συναίνεση.

Και αυτό πρέπει να είναι, Αλέξη Τσίπρα, η πρώτη προτεραιότητά σου…
Το κλίμα είναι πρόσφορο, οι πέντε ολυμπιονίκες μας απέδειξαν ότι η Ελλάδα μπορεί να έχει το δικό της αύριο… Και όχι αυτό που θέλουν τα ξένα αφεντικά.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *